Ik ga straight up eerlijk zijn.
Ik ben niet die vrouw die altijd netjes eet, alles onder controle heeft en zen door het leven gaat. Verre van. Ik ben een echte zoetekauw. Punt. En dat is geen klein detail in mijn verhaal, het is een groot onderdeel van hoe ik mijn lichaam, mijn hormonen en mezelf heb leren begrijpen.
Als ik eenmaal iets zoets neem, is het zelden bij één hap gebleven.
Als ik begin, wil ik afmaken. En zodra het op is, begint mijn brein meteen: “Oké… wat nu?” Dán zoek ik nog meer. En Dán komt de crash.
En geloof me, die crash is niet alleen fysiek.
In het begin voelt suiker als comfort. Als een beloning. Alsof iemand me even vasthoudt na een lange dag van moeder zijn, werken, regelen, denken, managen en alles draaiende houden. Maar dat gevoel duurt maar even.
Daarna zakt mijn energie razendsnel in. Mijn hoofd wordt mistig. Mijn stemming kantelt. Ik word prikkelbaar, overweldigd en emotioneel op een manier die ik niet altijd kan sturen. (Hallo ADHD.)
Mijn zenuwstelsel schakelt in minuten van “treat” naar “threat”.
En dan volgt de meltdown.
Soms van buiten zichtbaar, ja, soms behoorlijk dramatisch, maar vaak gebeurt het vooral van binnen. Ik voel me verdwaald in mijn eigen lichaam. Losgekoppeld van wat ik écht nodig heb. In plaats van gevoed voel ik me leeg. In plaats van rustig voel ik me opgejaagd. In plaats van geaard voel ik me wiebelig.
En dát is het lastigste: niet de suiker zelf, maar mezelf weer terug vinden erna.
Lange tijd was ik hard voor mezelf. Ik zei dat ik geen discipline had, dat ik “gewoon moest stoppen” en dat ik beter moest zijn. Maar schaamte heeft me nooit geholpen, het maakte alles alleen maar zwaarder.
Wat ik nu leer, is anders.
Ik zie suiker niet meer als mijn vijand, maar als een signaal.
Wanneer ik er heftig naar verlang, betekent dat meestal dat ik moe ben, gestrest, emotioneel vol zit of eerder op de dag niet goed voor mezelf heb gezorgd. Mijn lichaam vraagt om comfort, maar suiker is een snelle pleister die later meer chaos veroorzaakt.
Dus in plaats van mezelf te straffen na zo’n moment, focus ik nu op oorzaak en herstel in plaats van schuldgevoel.
Zo kom ik weer terug bij mezelf:
Eerst drink ik warm water, geen koude prikkel, maar iets dat mijn systeem kalmeert.
Daarna eet ik iets dat mij grondt:
- eiwitten
- gezonde vetten
- langzame koolhydraten
Vaak eieren, avocado, groenten of, mijn favoriet, de soep van mijn moeder. Eten dat mijn lichaam écht voedt, in plaats van het nog meer prikkelt.
Ik beweeg zacht: een wandeling, ademhaling, stretchen of even op mijn rebounder om mijn zenuwstelsel te resetten. Hmm, en soms mijn powerplate. Lekker trillen. Lekker die lymphen activeren.
En het belangrijkste, al lukt het niet altijd, ik probeer vriendelijk tegen mezelf te praten.
Ik herinner mezelf eraan: dit hoort erbij. Dit is mens zijn. Dit is hoe ik mijn lichaam leer kennen.
Achteraf hebben deze suikercrashes mij méér geleerd over mijn hormonen, mijn energie en mijn behoeften dan welk perfect dieet ooit had gekund.
Ik streef niet naar perfectie. Ik streef naar bewustzijn.
Voor mij gaat vitaliteit over mijn patronen begrijpen, mijn lichaam respecteren en vaker kiezen voor voeding die mij echt draagt, in plaats van snelle fixes.
Want wanneer mijn lichaam zich écht gevoed voelt, verlang ik vanzelf minder naar suiker. Niet omdat ik mezelf dwing, maar omdat mijn systeem zich veilig voelt.
Oh, en liefde. Safe place = low cortisol.
En dát is voor mij de echte transformatie.
