De Rènezû Autumn Edit:
Over de kunst van vertragen, herstellen en beter luisteren naar je lichaam.
Het is herfst. Of nou ja… als je vandaag naar buiten kijkt(25 september), zou je het niet zeggen. De ene dag fiets je nog in je T-shirt naar school en de week erna sta je ineens met een dikke jas en een snotneus op het schoolplein. De temperatuur schommelt alle kanten op en misschien is dat wel precies hoe deze fase van ons leven soms voelt. Alles verandert. Onze agenda, ons lichaam, onze energie en voor veel vrouwen van 35+, ook onze hormonen.
En ondertussen gaat het leven gewoon door. Life is life-ing you know?
Bij mij begint de dag tussen kwart over zes en zeven. Wakker worden gaat heel automatisch bij mij, eerder dan het alarm die ik heb ingesteld. Dan de kinderen wakker maken, ontbijt maken, wassen, aankleden, tassen pakken, gymspullen verzamelen. En ja, vaak gooi ik tussendoor ook nog even een was in de machine. Want als ik de kinderen naar school heb gebracht, kan ik thuiskomen en meteen die was ophangen of in de droger gooien. De vaatwasser moet leeg, de vaatwasser moet weer vol, er moet opgeruimd worden, agenda van de kids regelen, afspraken maken, sporttassen klaar zetten voor ná school, etc etc. Alles wat een gezin draaiende houdt, gebeurt ergens tussen zes en tien uur ’s ochtends. En uiteraard heel de dag door.
Ik zorg ervoor dat 10u mijn werkdag kan beginnen. Mijn eigen bedrijf, afspraken, mails, content, plannen, bellen, creëren. Tot half drie, want dan sta ik weer paraat voor de kinderen. Voetbal, kendo, dansen, een speelafspraak als er toevallig een gaatje in de agenda zit. Ondertussen komen er telefoontjes, appjes en mails en zit ik heel de dag met Renate aan de telefoon (big business) én moet ik bedenken wat we vanavond eten en of er nog boodschappen nodig zijn, want wekelijke boodschappen? Wat is dat? Ik doe dat per dag. Rond 19:30 zijn we compleet. Douchen, pyjama’s, tanden poetsen, bedtijd, nog een vraag, nog een glas water, nog één verhaaltje, maar vaak gewoon lekker kletsen. Ik vind de tijd met mijn kinderen HEERLIJK. Maar het werk gaat áltijd door, altijd. Laat ik wel voorop stellen: I prayed for this life, i prayed for it. En voor alles wat ik voorheen heb gedaan. I’m not here to do nothing, echt. I love this little life of mine. En ben zo dankbaar dat ik als een duizendpoot mag en kan functioneren. De kinderen worden groot, ik mis gister nu al bij wijze van spreken. Snap je? Ik leef HIER en NU. Heel bewust.
En tegelijkertijd zeg ik ook: Ik ben kapot. Ik ben Moe. Maar mijn dag is nog niet helemaal klaar, want er staat nog een was. Dus die vouw ik op. En morgen begint het gewoon weer opnieuw.
Ik denk dat veel vrouwen dit herkennen. Niet alleen moeders, maar vrouwen die eigenlijk de hele dag aanstaan. Werken, zorgen, sporten, sociale afspraken, familie, administratie, boodschappen, verjaardagen, schoolapps, WhatsApp-groepen (OMG zoveel groepen) en ondertussen proberen om ook nog een beetje goed voor jezelf te zorgen.
Want natuurlijk wil ik ook trainen. Ik wil gezond eten. Ik wil bewegen. Ik wil tijd maken voor mezelf. Ik vind het heerlijk om mijn kleine rituals te hebben: even op de trilplaat, op de rebounder, red light therapie, een sapje maken, mijn vitamines nemen, naar buiten, sporten, mijn huid verzorgen. Allemaal dingen waar ik energie van krijg. En alles kan tegelijk leven, alles. De disbalans in balans, zeg maar.
Maar het grappige is: als je alles bij elkaar optelt, kan zelfs self-care voelen als een extra to-do-lijst. En daar moest ik laatst ineens over nadenken.
Want misschien hoeven we niet nóg meer te doen. Misschien moeten we juist beter leren herstellen.
Vermoeidheid is één van de dingen die ik momenteel ontzettend vaak hoor van vrouwen om mij heen. Op het schoolplein, in gesprekken met vriendinnen, in de sportschool. “Ik ben zó moe.” Niet een beetje moe, maar het soort moe waarbij je ’s ochtends wakker wordt en denkt: hoe kan het dat ik zo moe ben, ik heb net geslapen?
En dan moet je nog de hele dag. En als je midden in de hormonale veranderingen van de perimenopauze zit, kan dat gevoel nog ingewikkelder worden. Je slaap kan veranderen, je energie kan schommelen, je kunt je sneller overprikkeld voelen en soms lijkt je lichaam simpelweg niet meer dezelfde gebruiksaanwijzing te hebben als een paar jaar geleden.
En daarom laat ik regelmatig mijn ijzer en ferritine controleren en nog wel meer. Echt waar dames (en heren): ik geloof in meten is weten. Niet ieder signaal van vermoeidheid komt door je hormonen. Soms zit er iets anders achter. Door je lichaam te monitoren, krijg je inzicht in wat er verandert, wat voor jou werkt en waar je misschien extra aandacht aan mag geven. It’s a lot of huiswerk. One body, lots of work. Maar hoe beter je de taal van je lichaam leert verstaan, hoe beter je voor jezelf kunt zorgen.
Dat betekent niet dat iedere vermoeidheid hormonaal is. Maar het betekent wel dat het misschien tijd is om iets beter naar die signalen te luisteren én geven wat het nodig heeft.
Voor mij voelt de herfst daarom als een natuurlijk moment om opnieuw te kijken naar mijn eigen ritme. Niet vanuit het idee dat ik mezelf moet optimaliseren, eerlijk gezegd word ik al moe van het woord, maar vanuit de vraag: wat heeft mijn lichaam nu eigenlijk nodig?
Meer buitenlucht. Meer daglicht. Beter eten. Genoeg drinken. Bewegen, maar niet altijd harder. Soms krachttraining, soms Pilates, soms een wandeling en soms gewoon helemaal niets. Want sterker worden betekent niet automatisch dat je iedere dag tot het uiterste moet gaan. Herstel hoort net zo goed bij een gezonde lifestyle als trainen.
En ik hou van al die kleine wellnessrituelen die tegenwoordig overal voorbij komen. Red light, een rebounder, een trilplaat, sauna, massage, ijsbad, ademhaling, een goede ochtendroutine. Ik vind het heerlijk om nieuwe dingen te ontdekken. Maar ik probeer mezelf er steeds vaker aan te herinneren dat deze dingen er zijn om mijn leven fijner te maken. Niet om er nóg een prestatie van te maken.
Je hoeft niet iedere ochtend een perfecte routine van 45 minuten af te werken om goed voor jezelf te zorgen. Soms is vijf minuten genoeg.
En soms is niets doen precies wat je lichaam nodig heeft. Misschien is dat wel de self-care waar we het deze herfst wat vaker over mogen hebben. Leren luisteren. Weten wanneer je moet bewegen en wanneer je moet vertragen. Goed eten omdat je lichaam voeding nodig heeft. Slapen omdat herstel geen luxe is. Naar buiten gaan omdat je hoofd soms simpelweg frisse lucht nodig heeft. En misschien wel het moeilijkste van allemaal: stoppen.
Niet nog even die mail. Niet nog even de was. Niet nog even opruimen. Niet nog even scrollen. Niet nog even iets regelen voor morgen. Want voor veel vrouwen lijkt er altijd iets te doen. Maar er komt een moment waarop je moet besluiten: voor vandaag is het genoeg.
Dat is voor mij de Rènezû Autumn Edit.
Geen perfecte routine. Geen lijst die je moet afvinken. Geen wedstrijd om de meest geoptimaliseerde versie van jezelf te worden. Maar deze herfst iets bewuster omgaan met je energie. Je lichaam niet behandelen als een machine die iedere dag dezelfde output moet leveren, maar als iets dat verandert, beweegt en soms om iets anders vraagt.
Onze hormonen veranderen. Ons leven verandert. Onze verantwoordelijkheden veranderen. Misschien mag de manier waarop we voor onszelf zorgen daarin gewoon meegroeien.
Voor mij betekent self-care deze herfst daarom vooral: minder moeten, meer voelen en beter herstellen. En misschien begint dat wel met één simpele vraag, ergens tussen de was, de schoolrun, je werk en alles wat er nog moet gebeuren:
Wat heb ík vandaag eigenlijk nodig?
Dat is precies de gedachte waarmee we Rènezû zijn begonnen. Niet om vrouwen nóg iets te geven om te moeten doen, maar om ondersteuning te bieden in een fase waarin je lichaam en leven veranderen.
REBIRTH is er als onderdeel van jouw dagelijkse ritual. Niet als quick fix, maar als een moment waarop je even stilstaat bij jezelf. Want misschien is opnieuw beginnen soms helemaal niet groter, beter of harder. Misschien begint het gewoon met beter luisteren.
Love & Light
Arzu
Rènezû
