Ik ben iemand die altijd doorgaat. Echt altijd. Als moeder, als vrouw, als ondernemer, ik stond eigenlijk nooit stil. Er was altijd wel iets dat moest, iets dat beter kon, iets dat aandacht nodig had. En eerlijk? Ik dacht ook dat dat normaal was. Dat dat erbij hoorde.
Tot mijn lichaam vorig jaar letterlijk stop zei. Ik ben vijf keer flauwgevallen. En dat was voor mij echt een wake-up call. Niet een klein signaal, maar een duidelijke grens. Mijn lichaam gaf aan: zo kan het niet langer.
Vanaf dat moment ben ik anders gaan kijken naar alles. Naar mijn werk, mijn energie, mijn balans. Ik ben gaan nadenken over hoe ik mijn dagen indeel en waar mijn energie naartoe gaat. Want hoe sterk je ook bent, je lichaam bepaalt uiteindelijk de grens.
Ik werk nog steeds hard. Dat zit in mij. Maar ik heb geleerd dat hard werken niet betekent dat je jezelf moet uitputten. Het gaat niet om hoeveel uren je maakt, maar om hoe je ze invult en hoeveel energie je overhoudt. Wat ik nu anders doe, is bewust tijd voor mezelf inplannen. Niet als ‘extra’, maar als prioriteit.
Vier keer per week sporten is voor mij geen optie meer, maar een must. Soms om zes uur ’s ochtends, voordat iedereen wakker is. Soms op een ander moment, maar ik pak die tijd, altijd. Dat moment voor mezelf geeft me niet alleen fysieke kracht, maar ook mentale rust en focus voor de rest van de dag.
Daarnaast heb ik een duidelijke grens gesteld: ’s avonds werk ik niet meer. Overdag ben ik daardoor veel productiever en gefocust. Ik werk efficiënter, maak bewustere keuzes en laat me minder afleiden. En ’s avonds? Dan kies ik voor rust. Een serie, een boek, gewoon even niets moeten. Even opladen. En juist dat geeft mij zoveel meer rust in mijn hoofd en lichaam. Ik slaap beter, voel me energieker en ben ook mentaal veel sterker. Het heeft me laten inzien dat rust geen luxe is, maar een noodzaak.
Ik ben nog steeds die vrouw die doorgaat. Dat zal ook nooit helemaal verdwijnen. Ambitie zit in mij, en dat is ook iets moois. Maar ik heb geleerd om beter te luisteren. Naar mijn lichaam, naar mijn grenzen, naar de signalen die ik eerder altijd negeerde. Want uiteindelijk is dát de basis van alles.
Als ik goed voor mezelf zorg, kan ik er ook echt zijn voor mijn gezin, mijn werk en alles wat ik wil opbouwen. Zonder energie kun je niets geven. En misschien is dat wel de belangrijkste les: niet pas stoppen als je lichaam je dwingt, maar eerder leren luisteren. Niet wachten tot het te laat is, maar nu al kleine keuzes maken die bijdragen aan je balans.
Want sterk zijn betekent niet dat je altijd doorgaat. Sterk zijn betekent dat je weet wanneer je even moet stoppen.
Liefs,
Renate
