Waarom ik rust nemen moeilijker vind dan hard werken
Over altijd doorgaan, de gym als rustmoment en leren dat een dag overslaan ook mag.
Als je mij vraagt of ik discipline heb, dan is het antwoord ja. Zeker op dit moment. Ik train iedere dag, maak daar bewust tijd voor en heb ook de energie om te gaan. Daar ben ik blij mee, want met een gezin, onze sportscholen, als manager voor Remy, Rènezû en alles wat daar dagelijks bij komt kijken, is mijn agenda meestal goed gevuld. Maar als je mij vraagt of ik net zo goed ben in rust nemen, moet ik toch even nadenken.
Hard werken vind ik namelijk makkelijker dan stoppen. Ik hou van aanpakken, van plannen maken en van dingen voor elkaar krijgen. En als iets klaar is, zie ik meestal alweer wat er daarna gedaan kan worden. Dat past bij mij. Alleen betekent het ook dat een vrij moment heel makkelijk weer gevuld is. Mijn hoofd vindt altijd wel iets.
Er is namelijk altijd nog iets te doen
Een bericht beantwoorden. Iets overleggen met Remy. Een vraag vanuit de sportschool. Een idee bespreken met Arzu. Iets voor Skye regelen. En ondertussen gaat thuis natuurlijk ook alles gewoon door. Het zijn niet altijd grote dingen. Vaak zijn het juist al die kleine dingen achter elkaar die ervoor zorgen dat je de hele dag bezig blijft. Je opent je telefoon om één bericht te beantwoorden en ziet meteen nog drie andere vragen. Je wilt iets afronden, maar bedenkt ondertussen wat je morgen niet mag vergeten. Ik vind veel van wat ik doe ook echt leuk. Dat maakt het soms extra lastig om een grens te trekken. Een nieuw idee voor Rènezû voelt niet altijd als werk. Even iets bespreken over de Academy ook niet. Een nieuw project of aanvraag voor Remy ook niet. Toch vraagt het allemaal aandacht en blijft mijn hoofd ermee bezig. En nee, ik wil mijn leven niet minder vol of minder leuk maken. Ik ben blij met wat we opbouwen en met de mensen om me heen. Maar ik merk wel dat ik zelf moet bepalen wanneer het even genoeg is. Mijn takenlijst gaat dat niet voor mij doen.
Mijn rustmoment is de gym
Voor mij betekent rust niet automatisch stilzitten. Ik kan op de bank zitten terwijl mijn hoofd nog steeds overal mee bezig is. Dan schiet me iets te binnen, pak ik toch weer mijn telefoon en ben ik voor ik het weet iets aan het regelen. In de gym lukt het me veel beter om mijn aandacht bij mezelf te houden. Daar ben ik bezig met mijn training. Met de oefening die ik doe, mijn ademhaling, mijn houding en de volgende herhaling. Ik kan niet tegelijkertijd een hele planning uitwerken als ik geconcentreerd aan het trainen ben. En juist dat vind ik zo fijn. Mijn lichaam is aan het werk, maar mijn hoofd krijgt ruimte. Even geen vragen beantwoorden of beslissingen nemen. Geen aandacht verdelen tussen allerlei dingen. Gewoon trainen. Dat uur geeft me vaak precies wat ik nodig heb om daarna weer met een frisser hoofd verder te gaan. Natuurlijk vind ik het ook heel fijn om sterker te worden en aan mijn conditie te werken. Maar de rust die het me geeft, is minstens zo belangrijk. Dat voel ik iedere keer weer.
Ik heb nu de discipline om iedere dag te gaan
Tijd maken voor sporten is op dit moment geen voornemen dat ergens onderaan mijn lijst staat. Ik doe het echt. Iedere dag. Ik wacht niet tot alles af is, want dan zou er weinig van terechtkomen. Er blijft altijd wel iets liggen en er komt altijd wel iets bij. Dus ik maak ruimte voor mijn training tussen de andere dingen die belangrijk zijn. Dat geeft me een goed gevoel. Ik kom een afspraak met mezelf na. Ik weet hoe fijn ik me na afloop voel en kies ervoor om daar tijd aan te besteden. Ook na een drukke dag kan ik om zes uur zeggen: ik ga sporten. Mijn spullen pakken en gaan. Ik heb de energie ervoor en hoef mezelf niet steeds door een gevoel van vermoeidheid heen te trekken. Dat klinkt misschien vanzelfsprekend als je iemand vaak ziet trainen. Maar voor mij is het heel fijn om te merken dat ik die energie heb. Dat ik na een dag werken en regelen nog iets kan doen waar ik zelf zoveel aan heb.
Sinds Rebirth merk ik meer energie
Sinds ik Rebirth slik, merk ik zelf dat ik overdag meer energie heb om door te gaan. Dat is een verschil waar ik heel blij mee ben. Het zit voor mij vooral in hoe ik me gedurende de dag voel. Ik ben bezig, doe wat er gedaan moet worden en heb daarna vaker nog energie over. Ook voor mijn training. Om zes uur sporten voelt daardoor haalbaar. Ik denk niet automatisch: oh, ik ben zo moe, ik kan niet meer. Ik voel dat ik nog energie heb en zin om te gaan. Dat is mijn persoonlijke ervaring. Ik kan niet precies uit elkaar halen wat door Rebirth komt en wat door mijn voeding, slaap of het bewegen zelf. Die dingen horen allemaal bij mijn dagelijks leven. Maar ik merk dat ik me energieker voel sinds ik het gebruik, en dat vind ik prettig. Juist omdat onze dagen zoveel van ons vragen, waardeer ik dat gevoel. Energie hebben voor je werk en je gezin, maar ook voor jezelf. Voor iets wat je graag wilt doen, zonder dat het voelt alsof je het laatste beetje uit jezelf moet halen.
En toch voel ik me schuldig als ik een dag oversla.Hier zit voor mij ook de andere kant van het verhaal. Als ik een dag niet heb getraind, voel ik me soms even schuldig tegenover mezelf. Alsof ik een afspraak niet ben nagekomen. Ik weet hoeveel rust sporten me geeft, dus als ik niet ga, voelt het alsof ik mezelf iets heb onthouden. En dan denk ik: dit is natuurlijk ook weer een uiterste. Ik ben blij dat ik de discipline heb om dagelijks te trainen. Maar ik wil ook een dag kunnen overslaan zonder dat daar meteen een vervelend gevoel bij komt kijken. Want een moment voor mezelf zou juist fijn moeten voelen. Ook als ik besluit dat ik het die dag anders invul. Dat is iets waar ik nu bewuster naar kijk. Ga ik omdat ik er zin in heb en het me goed doet? Of ga ik omdat ik me anders schuldig voel? Meestal is het eerste het geval. Maar dat tweede gevoel herken ik inmiddels ook.
Wat ik daarbij probeer te onthouden, is dat de rust die trainen mijn hoofd geeft, iets anders is dan het herstel dat mijn lichaam nodig heeft. Ik kan na een training mentaal helemaal opgeladen zijn en lichamelijk toch moe. Omdat sporten me zo goed laat voelen, is het makkelijk om vooral naar dat eerste te luisteren. Daarom wil ik ook blijven voelen hoe mijn lichaam erbij zit. Heb ik zin om stevig te trainen? Past een lichtere training vandaag beter? Of heb ik behoefte aan een rustigere dag? Mijn discipline mag me helpen om goed voor mezelf te zorgen. Daar hoort ook bij dat ik mijn planning kan aanpassen. Ik hoef niet iedere dag hetzelfde van mezelf te vragen om mijn ritme vast te houden. En een dag rust betekent ook niet dat alle inzet van de dagen ervoor ineens verdwenen is. Dat weet ik natuurlijk wel. Nu wil ik dat ook zo kunnen voelen.
Niet alles hoeft een prestatie te zijn
Ik denk dat veel vrouwen dit herkennen. We zijn gewend om dingen te regelen en verantwoordelijkheid te nemen. Voor ons werk, thuis, de kinderen en de mensen om ons heen. Vervolgens proberen we ook goed voor onszelf te zorgen. Gezond eten, bewegen, voldoende slapen, tijd maken voor ontspanning. Alleen kan daar ongemerkt weer een lijstje van worden dat we goed willen uitvoeren. Ik merk dat bij mezelf vooral met trainen. Iets wat me rust geeft, krijgt dan toch een klein randje van moeten. Terwijl ik helemaal geen perfect schema nodig heb. Ik wil een manier van leven die goed voelt en die past bij mijn dagen. Met ruimte om hard te werken, lekker te trainen en ook een keer te zeggen: vandaag doe ik het rustig aan. Zonder dat ik die keuze hoef te verdienen door eerst genoeg gedaan te hebben. Mijn uitdaging is op dit moment dus niet om meer discipline te krijgen. Die heb ik. Ik train dagelijks en voel me daar goed bij.
Mijn uitdaging is om naast die discipline ook ruimte te houden. Om blij te zijn met mijn energie, zonder ieder beetje daarvan meteen te moeten gebruiken. Om te genieten van mijn training en mezelf tegelijk een dag vrij te gunnen.
Dat past voor mij ook bij de gedachte achter Rènezû: aandacht hebben voor jezelf in het leven dat je al leidt. Voelen wat je nodig hebt en daar bewust ruimte voor maken. Voor mij is dat vaak mijn sporttas pakken en naar de gym gaan. Daar vind ik rust, plezier en een moment dat helemaal van mij is.
En op een dag waarop ik niet ga, wil ik mezelf hetzelfde gunnen: een fijne avond, zonder schuldgevoel.
Dat ben ik nog aan het leren.
Liefs, Renate
Rènezû
